பிறந்த மண்ணையும், வாழ்ந்த வீட்டையும், அன்பான உறவுகளையும் இழந்து அகதியாக வேறொரு நாட்டிற்குச் செல்லும் மனிதர்களின் வலியை வார்த்தைகளால் விவரிப்பது எளிதல்ல. குறிப்பாக, போரால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்க்கையில் ஏற்படும் இழப்புகளும், அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் துயரங்களும் காலத்தால் அழிக்க முடியாதவை. அப்படிப்பட்ட இலங்கைத் தமிழர் ஒருவரின் வாழ்க்கைப் போராட்டத்தைத் தந்தை, மகள் பாசத்துடன் இணைத்து உணர்வுபூர்வமாகச் சொல்லியிருக்கும் திரைப்படம்தான் ‘தாய் நிலம்’.
நேனி என்டர்டெயின்மெண்ட்ஸ் நிறுவனம் தயாரிப்பில், அபிலாஷ் ஜி. தேவன் இயக்கத்தில் உருவாகியுள்ள இப்படத்தில் டாக்டர் அமர் ராமச்சந்திரன், நேஹா அமர், பாலா சிங், நிமிஷா நம்பியார், தீபக், பத்மஜா அமர் உள்ளிட்ட பலர் நடித்துள்ளனர்.
இலங்கையில் நடைபெற்ற போரில் தனது மனைவி மற்றும் குடும்ப உறவுகளை இழந்த சேதுராமன் (அமர் ராமச்சந்திரன்), எஞ்சியிருக்கும் ஒரே உறவான தனது மகளை அழைத்துக்கொண்டு உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காகக் கடல் வழியாகத் தமிழகத்திற்கு வருகிறார்.
சொந்த நாடு இல்லை, தங்குவதற்கு வீடு இல்லை, கையில் பணம் இல்லை என்ற நிலையில், மதுரை அருகேயுள்ள ஒரு புறநகர்ப் பகுதியில் தஞ்சமடைகிறார்.
அங்கு பயன்படுத்தப்படாமல் இருக்கும் பேருந்து நிறுத்தமே தந்தைக்கும் மகளுக்கும் வீடாக மாறுகிறது. பகலில் வெயில், இரவில் குளிர், மழைக்காலத்தில் பாதுகாப்பற்ற சூழல் என அடிப்படை வசதிகள் எதுவுமின்றி இருவரும் வாழ்க்கையைத் தொடங்குகின்றனர்.
அந்தப் பகுதியில் உள்ள பெட்டிக்கடைக்காரர் மற்றும் ஆட்டோ ஓட்டுநர்கள் சிலர் அவர்களுக்கு உதவிக்கரம் நீட்டுகின்றனர். அவர்களின் உதவியுடன் காய்கறி வியாபாரம் செய்து தனது மகளின் பசியைப் போக்கவும், அன்றாட வாழ்க்கையை நடத்தவும் சேதுராமன் போராடுகிறார்.
தனது வாழ்க்கை எப்படிப் போனாலும் பரவாயில்லை, மகள் நன்றாகப் படித்து ஒரு நல்ல நிலைக்கு வர வேண்டும் என்பதே சேதுராமனின் ஒரே கனவாக இருக்கிறது.
ஆனால், அன்றாட உணவிற்கே போராடும் சூழலில் மகளைப் பள்ளியில் சேர்ப்பது அவருக்குப் பெரும் சவாலாக மாறுகிறது. ஒரு கட்டத்தில் பள்ளி ஆசிரியர் ஒருவர் சிறுமியைப் பள்ளியில் சேர்த்துக்கொள்ள முன்வருவது அவர்களின் வாழ்க்கையில் சிறிய நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துகிறது.
இழந்த வாழ்க்கையை மீண்டும் கட்டியெழுப்ப நினைக்கும் சேதுராமனால் தனது மகளின் எதிர்காலத்தைப் பாதுகாக்க முடிந்ததா? தந்தை, மகளின் வாழ்க்கையில் அடுத்தடுத்து என்ன நடக்கிறது? அவர்களுக்குப் புதிய வாழ்க்கை கிடைத்ததா? என்பதே படத்தின் மீதிக்கதை.
படத்தின் கதாநாயகனாக சேதுராமன் கதாபாத்திரத்தில் நடித்துள்ள டாக்டர் அமர் ராமச்சந்திரன், இலங்கைத் தமிழராகத் தனது கதாபாத்திரத்தின் வலியை உணர்ந்து நடித்துள்ளார். போரில் அனைத்தையும் இழந்த மனிதனின் இயலாமை, மகளைக் காப்பாற்ற வேண்டிய பொறுப்பு, எதிர்காலம் குறித்த பயம் எனப் பல்வேறு உணர்வுகளை இயல்பாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.
குறிப்பாக, மகளின் பசியைப் போக்குவதற்காக உழைக்கும் காட்சிகளிலும், அவளது கல்விக்காக ஏங்கும் தருணங்களிலும் அவரது நடிப்பு மனதைத் தொடுகிறது. தன்னுடைய கஷ்டங்களை வெளிக்காட்டாமல் மகளுக்கு நம்பிக்கை கொடுக்க முயலும் தந்தையின் உணர்வுகளை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்துள்ளார்.
சேதுராமனின் மகளாக நடித்துள்ள நேஹா அமர், படத்தின் மற்றொரு முக்கியமான பலம். சிறு வயதிலேயே தாயையும் சொந்த மண்ணையும் இழந்து, தந்தையை மட்டுமே நம்பி வாழும் சிறுமியாக இயல்பான நடிப்பை வழங்கியுள்ளார்.
தங்குவதற்கு வீடு இல்லாத நிலையிலும், பள்ளிக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற ஆசையுடன் வாழும் சிறுமியின் ஏக்கத்தை வெளிப்படுத்தும் காட்சிகள் பார்வையாளர்களிடம் அனுதாபத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. குறிப்பாக, தந்தை, மகள் இடையேயான பாசக் காட்சிகள் படத்தின் உணர்வுபூர்வமான பகுதிகளாக அமைந்துள்ளன.
பெட்டிக்கடைக்காரராக நடித்துள்ள மறைந்த நடிகர் பாலா சிங், மனிதநேயமிக்க கதாபாத்திரத்தில் கவனம் ஈர்க்கிறார். எந்த உறவும் இல்லாத மனிதர்களுக்கு உதவி செய்யும் நல்ல உள்ளம் கொண்டவராக அவரது நடிப்பு கதைக்கு வலுசேர்க்கிறது.
நிமிஷா நம்பியார், தீபக், பத்மஜா அமர், நிஹால், குருதக்ஷிணா உள்ளிட்ட மற்ற நடிகர்களும் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களுக்கேற்ப பங்களிப்பை வழங்கியுள்ளனர்.
படத்தின் முக்கியமான அம்சங்களில் ஒன்று அதன் இயல்பான காட்சியமைப்பு. அகதியாக வந்த மனிதனின் வாழ்க்கையை மிகைப்படுத்தாமல், சாதாரண மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையுடன் இணைத்துக் காட்டியிருப்பது கதைக்கு நம்பகத்தன்மையை ஏற்படுத்துகிறது.
பேருந்து நிறுத்தத்தில் தந்தையும் மகளும் தங்கும் காட்சிகள், மழை பெய்யும்போது பாதுகாப்பான இடமின்றித் தவிக்கும் சூழல், காய்கறி விற்றுக் கிடைக்கும் சொற்ப வருமானத்தில் வாழ்க்கையை நடத்துவது போன்ற சம்பவங்கள் மனதில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.
ஒரு மனிதனுக்கு உணவு, உடை, இருப்பிடம் ஆகியவை எவ்வளவு முக்கியம் என்பதைப் பல காட்சிகள் உணர்த்துகின்றன. குறிப்பாக, சொந்த வீடு இல்லாத மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் மழைக்காலம் எவ்வளவு பெரிய சோதனையாக மாறுகிறது என்பதைப் படம் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது.
இசையமைப்பாளர் அவுசப்பச்சன், படத்தின் உணர்வுபூர்வமான காட்சிகளுக்குத் தனது இசையின் மூலம் உயிர் கொடுத்துள்ளார். தேவையற்ற இசைச் சத்தங்களைத் தவிர்த்து, கதாபாத்திரங்களின் வலியை உணர்த்தும் வகையில் பின்னணி இசை அமைந்திருப்பது சிறப்பு. சில இடங்களில் மௌனமே காட்சிகளின் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்துகிறது.
ஒளிப்பதிவாளர் பிரசாந்த் பிரணவம், தந்தை, மகளின் வாழ்க்கைச் சூழலையும் அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் சிரமங்களையும் இயல்பாகக் காட்சிப்படுத்தியுள்ளார். குறிப்பாக, பேருந்து நிறுத்தம் மற்றும் புறநகர்ப் பகுதிகளில் நடைபெறும் காட்சிகள் கதையின் யதார்த்தத்திற்குத் துணை நிற்கின்றன.
டீஜோ பி. வர்கீஸின் படத்தொகுப்பு, கதையின் உணர்வுகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து அமைந்துள்ளது. கைலாஸ் திருப்புனித்துராவின் கலை இயக்கமும் படத்தின் எளிமையான வாழ்வியல் பின்னணிக்குப் பொருத்தமாக அமைந்துள்ளது.
பழம்பெரும் இயக்குநர் ஐ.வி. சசியிடம் உதவி இயக்குநராகப் பணியாற்றிய அபிலாஷ் ஜி. தேவன், இப்படத்தின் மூலம் போரால் பாதிக்கப்பட்ட இலங்கைத் தமிழர்களின் வாழ்க்கையை உணர்வுபூர்வமாகப் பதிவு செய்ய முயன்றுள்ளார்.
இலங்கையில் நடைபெற்ற போர் முடிந்த பிறகும், அதன் பாதிப்புகள் பல குடும்பங்களின் வாழ்க்கையில் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன என்பதை ஒரு தந்தை, மகளின் கதையின் வழியாக எடுத்துரைத்துள்ளார்.
படத்தின் மிகப்பெரிய பலம், அகதிகளின் வாழ்க்கையை வெறும் பரிதாபத்திற்குரிய ஒன்றாக மட்டும் காட்டாமல், அவர்களுக்கும் கனவுகள், ஆசைகள், எதிர்காலம் குறித்த நம்பிக்கைகள் இருக்கின்றன என்பதை உணர்த்தியிருப்பதுதான்.
தனது மகள் படிக்க வேண்டும் என்பதற்காகப் போராடும் சேதுராமனின் வாழ்க்கை, கல்வியின் முக்கியத்துவத்தையும் பெற்றோரின் தியாகத்தையும் எடுத்துக்காட்டுகிறது.
அதே நேரத்தில், படத்தின் திரைக்கதையில் சில இடங்களில் விறுவிறுப்பு குறைவாக இருப்பதை உணர முடிகிறது. தந்தை, மகளின் அன்றாட வாழ்க்கைப் போராட்டங்களை மீண்டும் மீண்டும் காட்சிப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, கதையில் கூடுதல் திருப்பங்களையும் சம்பவங்களையும் இணைத்திருந்தால் படம் இன்னும் சுவாரஸ்யமாக அமைந்திருக்கும்.
மேலும், சில கதாபாத்திரங்களின் பின்னணியையும் அவர்களது வாழ்க்கையையும் இன்னும் விரிவாகப் பதிவு செய்திருக்கலாம். இருப்பினும், வணிக சினிமாவிற்கான வழக்கமான அம்சங்களைத் தவிர்த்து, சமூக அக்கறையுடன் ஒரு வாழ்க்கைக் கதையைச் சொல்லியிருப்பது பாராட்டுக்குரியது.
குறிப்பாக, படத்தின் இறுதிக்கட்டக் காட்சிகள் மனதை உலுக்கும் வகையில் அமைந்துள்ளன. போரால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு குடும்பத்தின் துயரத்தைத் தாண்டி, உலகம் முழுவதும் புலம்பெயர்ந்து வாழும் மக்களின் வலியையும் நினைவுபடுத்துகின்றன.
ஒரு மனிதன் பிறந்த மண்ணை இழக்கலாம். ஆனால், அந்த மண்ணின் நினைவுகளையும், அங்கு வாழ்ந்த உறவுகளின் பாசத்தையும் அவனால் ஒருபோதும் மறக்க முடியாது என்ற உணர்வை இப்படம் ஏற்படுத்துகிறது.
மொத்தத்தில், ‘தாய் நிலம்’ – போரால் சொந்த மண்ணையும் உறவுகளையும் இழந்த ஒரு தந்தை, தனது மகளின் எதிர்காலத்திற்காக நடத்தும் வாழ்க்கைப் போராட்டத்தை யதார்த்தமாகவும் உணர்வுபூர்வமாகவும் பதிவு செய்திருக்கும் திரைப்படம். திரைக்கதையில் சில குறைகள் இருந்தாலும், படம் சொல்லும் மனிதநேயக் கருத்தும் தந்தை, மகளின் பாசமும் மனதில் நிற்கின்றன.
