ஒடுக்கப்பட்ட ஒரு சமூகத்தின் உரிமைப் போராட்டம், அதைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும் அதிகார வர்க்கம், இரண்டிற்கும் நடுவே நிற்கும் நாயகன்—இந்தக் கதைக்களத்தில் உருவாகியிருக்கிறது ‘தி பாரடைஸ்’.
மோகன் பாபுவின் அதிகாரத்தின் கீழ் வாழும் மக்களுக்குக் குடியுரிமைகூட கிடைக்காத சூழல் நிலவுகிறது. அவருக்குப் பிறகு அந்த அதிகாரத்தைத் தொடர அவரது மகன் ராகவ் தயாராகிறார். ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த சடையனாக வருகிறார் நானி. சிறுவயதில் நடந்த கசப்பான சம்பவங்களால் தாயிடம் பேசாமல் இருக்கும் அவர், கொலைக் குற்றத்திற்காகப் பல ஆண்டுகள் சிறையில் இருந்துவிட்டு ஊருக்குத் திரும்புகிறார்.
தன் மக்களின் உரிமைக்காக சடையன் போராடினாரா? தாயின் மீது வைத்திருக்கும் கோபத்தை அவரால் கடக்க முடிந்ததா? என்பதே படத்தின் மீதிக்கதை.
‘தசரா’ படத்தை இயக்கிய ஸ்ரீகாந்த் ஓடிலா, இந்த முறையும் அடக்குமுறைக்கு எதிராக எழும் நாயகனின் கதையை எடுத்திருக்கிறார். ஆனால், பல படங்களில் பார்த்துப் பழகிய கதை என்பதால், அடுத்து என்ன நடக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பு பெரிதாக எழவில்லை. திரைக்கதையிலும் புதிதாகப் பிடித்துவைக்கும் தருணங்கள் குறைவு.
அதைவிட, வன்முறை காட்சிகள் அளவுக்கு அதிகமாக இருப்பதுதான் படத்தின் பெரிய பிரச்சனை. கதையின் கொடூரமான சூழலை உணர்த்த சில காட்சிகள் தேவைப்படலாம். ஆனால், மீண்டும் மீண்டும் ரத்தம் தெறிக்கும் சண்டைகளைக் காட்டும்போது அதன் தாக்கம் குறைந்து, ஒருகட்டத்தில் சோர்வைத் தருகிறது.
கயாடு லோஹரின் கதாபாத்திரத்தைச் சித்தரித்த விதமும் ஏமாற்றமளிக்கிறது. குறிப்பாக, தாய் தனது மகளை ஆபாசமாக வீடியோ எடுக்கும் காட்சி எதற்காக வைக்கப்பட்டது என்ற கேள்வி எழுகிறது. இப்படிப்பட்ட காட்சிகள் கதைக்கு என்ன சேர்க்கின்றன என்பதை இயக்குநர் தெளிவுபடுத்தவில்லை.
நானி ஆரம்பக் காட்சிகளில் சடையனாக கவனம் ஈர்க்கிறார். ஆனால் படம் நகர நகர, அவரது நடிப்பு சில இடங்களில் இயல்பாகத் தெரியவில்லை. அனிருத் இசையில் இரண்டு பாடல்கள் கேட்கும்படி இருந்தாலும், பின்னணி இசை பல காட்சிகளில் இரைச்சலாகவே உணரப்படுகிறது.
படத்தின் பலம் ஒளிப்பதிவு. பெரும்பாலான காட்சிகள் ஒரே செட் சூழலில் நடந்தாலும், அதை CH சாய் தனது கேமராவில் கச்சிதமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார். தொழில்நுட்ப ரீதியாகக் காட்சிகள் மெருகாக இருந்தாலும், நீளமான திரைக்கதை படத்தை மேலும் கனமாக்குகிறது. முடிவை நோக்கி நகரும் என எதிர்பார்க்கும் இடங்களிலும் படம் நீண்டுகொண்டே செல்கிறது.
ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உரிமை, தாய்–மகன் உறவு என அழுத்தமான விஷயங்கள் கதையில் இருக்கின்றன. அவற்றை உணர்வுபூர்வமாகச் சொல்லியிருந்தால் ‘தி பாரடைஸ்’ இன்னும் தாக்கம் ஏற்படுத்தியிருக்கும். பழக்கமான கதையும் அளவுக்கு மீறிய வன்முறையும் அந்த வாய்ப்பைக் குறைத்துவிடுகின்றன.
‘தி பாரடைஸ்’ – காட்சிகளில் பிரம்மாண்டம்; கதையில் புதுமை குறைவு.
இயக்கம்: ஸ்ரீகாந்த் ஓடிலா
நடிப்பு: நானி, மோகன் பாபு, கயாடு லோஹர், சோனாலி குல்கர்னி, ராகவ் ஜுயால்
இசை: அனிருத் ரவிச்சந்தர்
ஒளிப்பதிவு: CH சாய்
படத்தொகுப்பு: நவீன் நூலி
